Aleksander Malak

O Francuzach i moskalikach

O Francuzach i moskalikach
Aleksander Malak

Dzięki miłościwie nam panującym, choć wybór tematów zasługujących na cotygodniowy felieton jest nieograniczony, to gdy przyjdzie „upragniony” termin oddania tekstu do gazety, okazuje się, że nie ma o czym pisać.

To już było, tego też dotykałem, temu przyglądałem się dokładnie, tym już zajmowałem się razy kilka, o tamtym pisałem, słowem Ben Akiba. „Wszystko już było”.

Na szczęście nieograniczona jest również pomysłowość wymienionych w pierwszym zdaniu i dlatego, po krótkim wahaniu, dziś zdecydowałem się na Francuzów.

Kimże są ci Francuzi? Cóż to za nacja, że aż tak skupiła na sobie uwagę bogobojnego (prawie) ludu osiadłego między Bugiem a Odrą i Nysą (Łużycką)?

Oczywiście, abstrahujemy w tym momencie od Emmanuela Macrona, nieopierzonego prezydenta kraju znad Loary. Lekce sobie też ważymy jego niewybredne i nieodpowiedzialne słowne wybryki wobec królewskiego szczepu piastowego. Młody jest, więc się czepia.

Dla wymienionych w pierwszym zdaniu i ich „twardego” (swoją drogą ciekaw jestem tej twardości) elektoratu Francuzi to siewcy francuskiej choroby i propagatorzy wszelkich aberracji związanych z TĄ (podkr. moje - AM) sferą życia.

Dla opozycji Francuzi to haute couture (wysokie krawiectwo), hors d’œuvre (a w nich te wszystkie żaby i ślimaki), no i oczywiście 300 gatunków sera.

Dla mnie Liberté, Égalité, Fraternité ou la Mort, Zinedine Zidane i - niech będzie - croissant (ale ze słodkim nadzieniem) na śniadanie. Bo tak lubię.

Wybrawszy francuski temat na dzisiejszy felieton, nie omieszkałem sięgnąć do źródeł, w których znalazłem nieco inne odpowiedzi na pytanie, kim są dla nas Francuzi.

Dla mnie są fragmentem polskiego hymnu i dlatego protestowałem i protestuję przeciwko zamianie Bonapartego, który „dał nam przykład”, na Sobieskiego, który też dawał przykłady, ale - o zgrozo - francuskiej choroby.

Dla opozycji to postacie z Fredry:

„Ej, za granicą - to żyć!... tam to widać ludzi…

We Francyi nie tak jak tu; tam pastuszek lada,

O - tyci, a już panie, po francusku gada!

To, panie, inne rzeczy; to Francyja, panie,

Niech się Podlasie schowa!”

Dla tych z pierwszego zdania i ich „twardego”… pozostaje tylko Sienkiewicz:

„Co to za naród Francuzy? Jak ci powiedzieć; musi takie Niemcy, tylko jeszcze gorsze”.

No i wszystko jasne. Nieprawdaż?

Miejsca już mało, a tu jeszcze otwarta pozostaje kwestia moskalików. Nie, nie tych marynowanych śledzików, które też lubię. Chodzi o wierszyki, spopularyzowane niegdyś przez naszą noblistkę Wisławę Szymborską.

„W dwóch pierwszych wersach, zaczynając od sformułowania „Kto powiedział, że...” lub podobnego, umieszcza się jakąś opinię, najczęściej zawierającą w sobie nazwę narodu czy plemienia. W trzeciej - groźbę dla tego, kto będzie ją wygłaszał i w czwartej - miejsce, gdzie zostanie ona zrealizowana (zazwyczaj jest to kościół albo inny budynek kościelny)”. (Wikipedia)

Bez przykładu (francuskiego) się nie obejdzie, więc Szymborska:

„Kto powiedział, że Francuzi

piją kawę z filiżanek,

temu pierwszy dam po buzi

pod świątynią felicjanek”.

Z jakich filiżanek? Przecież oni nawet widelca nie znają…

Tutaj się czyta. Bez reklam.

Tak jak w kiosku. Kupując prenumeratę cyfrową, możesz czytać codzienne wydanie Gazety Wrocławskiej.

Co zyskujesz:

  • dostęp do wszystkich treści Gazety Wrocławskiej
  • codzienne e-wydanie Gazety Wrocławskiej
  • artykuły, reportaże, wywiady i multimedia
  • co tydzień nowy numer Ekstra Magazynu
Aleksander Malak

Dodaj pierwszy komentarz

Komentowanie artykułu dostępne jest tylko dla zalogowanych użytkowników, którzy mają do niego dostęp.
Zaloguj się

plus.gazetawroclawska.pl

Polska Press Sp. z o.o. informuje, że wszystkie treści ukazujące się w serwisie podlegają ochronie. Dowiedz się więcej.

Jesteś zainteresowany kupnem treści? Dowiedz się więcej.

© 2000 - 2019 Polska Press Sp. z o.o.